بسم الله الرحمن الرحیم

و این آغاز انسان بود...

از بهشت که بیرون آمد، دارایی اش یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود. و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.

انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد، پس زمین از بهشت بهتر است.

خدا فرمود: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد، زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و  از باطل، از خطا و صواب، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه...

و فرشته ها همه گریستند. اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود. و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.

انسان دست هایش را گشود و خدا به او اختیار داد.

خدا فرمود: حال انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت، پاداشِ به گزیدن توست. عقل و دل هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد، تا تو بهترین را برگزینی. و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز زندگی انسان بود.

که چشمای خیسم براهت بشینه

برای دل من واسه جسم خستم

منی که غرورو تو چشمات شکستم 

سر از کار چشمات کسی در نیاورد

که هرکی تورو خواست یه روزی بد اورد 

برای دل من واسه جسم خستم

منی که غرورو تو چشمات شکستم 

واسه که من بز عکسه زمونه

کسی نیست که قدر دلم رو بدونه

گناهی ندارم ولی قسمت اینه

که چشمای خیسم براهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره

تو قلبم به جز تو کسی جا نداره

صدای دلم ساز ناسازگاره

سکوتم به جر تو صدایی نداره

تو خواب و خیالم همش تو فکره اینم

که دستاتو بازم تو دستام ببینم

ولی حیف که از این خواب بازم پریدم

با چشمای خیسم براهت بشینم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد ..........

«خواجه عبدالله انصاری»

زیرا آنها سن خود را تقسیم بر دو ,

قيمت لباسهایشان را ضرب در دو ,

حقوق شوهرانشان را ضرب در سه می کنند

و پنجاه سال هم بر سن بهترین دوستان خود می افزایند .